Ik dacht aan hem…

schrijf-0309_9

Daar waren dan de tranen. Ik zat er al de hele ochtend op te wachten maar ze leken maar niet te willen komen. En nu, nu ik daar in mijn eentje op dat grote ziekenhuisbed lag te wachten op de operatie die mijn leven zou gaan veranderen waren ze daar.

Het leek wel alsof ik ineens besefte dat vanaf dit punt mijn leven een andere wending zou gaan krijgen. Het nieuwe hoofdstuk stond te popelen om te worden ingestart. Er vloeiden een paar tranen en ik kreeg wat lieve woorden en een zakdoekje van de operatie-assistente die vervolgens meteen routinematig een infuus aanlegde voor de anesthesist straks. Ik was niet helemaal alleen, maar alleen genoeg om te beseffen dat ik zelf mijn leven deze richting op had gestuurd.

Het had de hele week geleken alsof de operatie nog mijlenver uit zicht was. Na anderhalf jaar van wikken en wegen was ik zo gewend geraakt aan het idee van een maagverkleinende operatie dat nu de daadwerkelijke uitvoer voor mijn deur stond ik nog steeds het gevoel had dat het bij een idee zou blijven.

De dagen voor de operatie waren fijn. Niet alleen de gastric bypass is debet aan dat nieuw hoofdstuk in mijn leven. Nee, er is nog iets veel mooiers wat mijn leven heeft opgeschut: de liefde.

Sinds een paar maanden heeft dit grootse goed mij namelijk gevonden en wandel ik niet langer alleen. Natuurlijk is het nog pril en bevinden wij ons in die heerlijke ‘ik zweef met jou op de roze wolk’ fase. Maar er is geen twijfel over mogelijk dat zijn aanwezigheid de week voor mijn operatie een stuk aangenamer heeft gemaakt.

Hij was er met een luisterend oor en een arm om mijn schouder als ik het even te kwaad kreeg en begon te twijfelen over deze grote keuze. Hij bad voor kracht en was er als ik een hand nodig had om even te voelen dat ik niet alleen stond in deze spannende wending van mijn leven. Hij was er om te praten maar gaf ook afleiding met een lach. Hij was er. Ik stond niet alleen.

liefde_is_samen_beginnen_aan_een_ongelofelijke_reis

Het duurt niet lang of ik word opgehaald om de operatiekamer in te gaan. Het infuus jeukt nog in mijn pols. Het zit vervelend maar dat is bijna niet voelbaar door alle zenuwen die door mijn lijf gieren. De anesthesist, operatieassistenten en chirurg staan mij al op te wachten in de grote operatiekamer. Ik kijk de chirurg aan die mij al vijftien maanden gevolgd heeft in mijn strijd tegen de kilo’s. Er spreekt zorg uit zijn blik. Hij merkt op dat ik wederom volschiet. Geeft aan dat het heel normaal is om op dit moment wat spanning te ervaren en zegt dat het wel goed gaat komen.

Ik moet overstappen uit het warme ziekenhuisbed naar de operatietafel. Er wordt aan mijn prachtig blauwe operatietent (een jas viel het niet te noemen, hij was veel te groot) gesjord tot ik in mijn visnet-onderbroekje op de tafel lig. Mijn armen worden wijd gespreid en ik kan het niet helpen even te denken aan Jezus aan het kruis. Zou zijn angst voor zijn naderende dood dezelfde zijn geweest als die van mij?

Een traan ontsnapt uit mijn ooghoek en ik geef mijzelf inwendig op mijn kop dat ik nu niet zo moeilijk moet doen. Ik wilde deze operatie toch? Huppakee, doorzetten dan maar.

Dan kijken niet langer alleen de geruststellende ogen van de chirurg mij aan maar begint er een strenge stem te praten en kijk ik in de gespannen blik van de anesthesist. Ik geef aan dat ik een post traumatische stress stoornis heb met betrekking tot het ziekenhuis en het zuurstofkapje niet eerder op mijn mond gezet wil krijgen dan dat ik buiten westen ben. Meneer de anesthesist begint te zuchten en zegt dat hij dat niet ziet zitten omdat mensen met obesitas een groter risico… Voor hij zijn zin af kan maken schieten mijn ogen al vuur. Alle zenuwen die ik een seconde daarvoor nog voelde zijn nu omgezet in kwaadheid en die kracht voelt goed. Ik vertel de anesthesist op boze toon dat ik liever het zeer kleine risico op zuurstoftekort neem dan dat ik in een dissociatie raak en met zware paniek inslaap (en vervolgens dus ook zo weer wakker wordt).

Schijnbaar heeft mijn strijdvaardige houding meteen effect. De anesthesist taaid af en gaat over op zijn standaardpraatje. Hij verteld mij dat ik eerst een stofje ingespoten krijg waar ik nog niets van voel. Ik kijk de chirurg nogmaals in zijn rustgevende ogen aan. Wederom zegt hij dat het goed gaat komen, dat ik voor ik het weet weer wakker word en mijn nieuwe leven gestart kan worden. Ik vertrouw hem maar blijf mij onrustig voelen. Het voelt zo tegennatuurlijk om mij puur uit eigen wil over te geven aan dit medisch ingrijpen.

De anesthesist waarschuwt mij dat ik mij licht in mijn hoofd kan gaan voelen bij de volgende stof die hij inspuit, maar ik hoef nog niet bang te zijn dat ik inslaap. En dan gaat het mis.

Er ontstaat kortsluiting in mijn hoofd. Ineens voel ik mij wegtrekken uit mijn lijf en besef mij dat ik in een dissociatie zit. Althans, het voelt als een dissociatie maar het is het niet. De stoffen die de anesthesist in heeft gespoten doen domweg hetzelfde werk als een dissociatie maar de reactie heeft enkel een biologische toeleiding. Ik kom los van mijn lichaam en merk op dat ik begin te hyperventileren. Tranen rollen over mijn wangen en ik lijk de rust te zijn verloren. Ik schrik van het loskomen van mijn lijf. Dat wil ik niet meer. Dat is niet meer nodig. Ik wil bewust deze stap maken. Erbij blijven. De tranen rollen over mijn wangen en ik prevel iets tegen de chirurg over dat het voelt als een dissociatie en ik mij niet goed voel.

Hij kijkt mij aan en spreekt mij zachtjes toe. Vraagt mij aan iets leuks te denken om deze plotselinge paniek te vergeten. Hij moet de opdracht wel twee of drie keer herhalen voor het bij mij doordringt. De paniek schiet hevig door mijn lijf en ik voel elke spier zich aanspannen. Tot ik besef wat hij mij vraagt en ik megasnel op zoek ga in mijn hoofd naar een goede herinnering. Even lijkt het blanco te blijven. Maar dan besef ik mij dat ik niet ver hoef te zoeken…

Ik denk aan de ochtend daarvoor. Hoe ik samen met mijn lief in bed lag. Verstrengeld in elkaars armen, genietend van de warmte om mijn lijf. Pratend, filosoferend over het leven. Het samenzijn met hem verrijkt mij, maakt mijn leven mooier, geef mij rust en maakt mijn ziel gelukkig.

De rust keert weder en ik voel mijn ademhaling dalen. Ik heb weer vertrouwen in een goede afloop. Ik ga voor die prachtige toekomst en wil nog vele mooie herinneringen met mijn lief scheppen.

Met hem op mijn netvlies slaap ik rustig in en maak daarmee de start naar mijn nieuwe leven.

wolk

Advertenties

Gastric Bypass update numero 2 en 3!

Hé allemaal!

Afgelopen week ben ik onder het mes gegaan en heb ik eindelijk de operatie ondergaan waar ik al maanden op zat te wachten. Het is wel wennen hoor om nu een maag in formaat kiwi te hebben! 🙂

Voor ik onder het mes ging nam ik onderstaande update nog even op. Ik beloof binnenkort een nieuwe te maken met alle ins en outs van ná de operatie.

Ik wil via deze weg ook even iedereen bedanken die mij in (de voorbereiding) van deze stap gesteund heeft. Vrienden die mijn hond opvangen of hun vakantie onderbreken om mij op de grote ochtend bij te staan, ouders die mij verzorgen en mij plus mijn poezenbeesten een week in huis nemen, alle kaarsjes die voor mij gebrand zijn, bossen bloemen en kaartjes die ik gekregen heb, alle gebeden die ik heb mogen ontvangen en engelen die gevraagd zijn om mij heen te staan.

Ik heb een grote steun gevonden in al jullie berichtjes. Dankjulliewel voor zoveel warmte!

Het Lobbes tijdperk

Daar ging ´ie dan… voor de laatste keer een plas doen op het grasveldje voor de deur. Struikelend stapte hij over de drempel. Alsof hij deze veilige plek hier op aarde, zijn thuis, niet wilde verlaten. Alsof hij aanvoelde dat zijn tijd om te gaan gekomen was en zich daar eigenlijk nog niet klaar voor voelde. Zijn geest wilde nog blijven genieten, maar zijn lijf was op en kon niet anders dan op de rem gaan staan.

IMG-20150927-WA0013

Onze trouwe viervoeter Orson Lobbes is niet meer. Vanmorgen hebben we onze labrador in moeten laten slapen. En daarmee is voor mij een eind gekomen aan een tijdperk.

Zo weet ik nog goed hoe het allemaal begonnen is veertien jaar geleden. We woonden in die tijd nog allemaal thuis en waren op vakantie met het hele gezin. Onze vouwwagen had een mooi plekje op een open veldje in de natuur gekregen. Het regende die dag de hele dag. Het grasveld voor de tent was helemaal zompig en modderig geworden. Al langere tijd werd er in ons gezin gesproken over het kiezen voor een hond. Mijn zusjes en ik waren hier groot voorstander van maar hadden moeite mijn ouders te overtuigen. Deze maakten zich zorgen of we de verantwoordelijkheid wel konden dragen. Want tja, een hond heeft nou eenmaal veel aandacht en verzorging nodig en het beestje moet minimaal drie keer per dag uitgelaten worden. Zelfs als je geen zin hebt en het keihard regent buiten!

Na weken zeuren was er nu wat veranderd bij mijn ouders. Als kinderen begonnen we verlangen en twijfel in hun stem te horen. En zoals kinderen zijn maakten we daar gretig gebruik van. Zusjes de Roo bedachten een plan om alle twijfel bij hun ouders weg te nemen. We zouden geen beloftes meer doen maar daden laten zien. Zo hebben wij die vakantie een middag lang rondjes door de regen gelopen met een denkbeeldige hond. We zetten alles in de strijd om onze ouders te overtuigen van onze motivatie. Uiteindelijk werkte het en niet lang daarna mochten we een labrador-pup uitzoeken.

WP_20150706_18_49_52_Pro

We kozen een puppy met flink wat baby-vet. Een stevige kerel met een gezonde eetlust. Alhoewel gezond… Lobbes bleek er een apart dieet op na te houden. Zo heeft meneer in zijn lange leven culinaire hoogstandjes als kaarsen, schuursponsjes, bananenschillen, plastic zakjes en een kentekenbewijs verorberd. Dit alles tot zijn grote plezier en onze schrik. Niets, maar dan ook werkelijk waar niets was veilig voor ons alles vretende monster. Als je alleen al de kamer uitging om naar het toilet te gaan moest je ervoor zorgen dat alles op een hoogte stond dat meneer het niet kon grijpen. Maar soms was zelfs dat niet genoeg. Zo heeft mijn vader Lobbes ook een keer midden op de eettafel gevonden. Daar lagen ook wat spullen waar hij interesse in had. 🙂

Mijn band met Lobbes is altijd wat dubieus geweest. Ik hield veel van hem en zag dat het een hele lieve hond kon zijn, maar vond hem als ik heel eerlijk ben vooral ook wat eng. En dat had meneer goed in de smiezen. Ik stond als laagste in de roedel en ben daar ook altijd blijven staan.

Lobbes was nogal dominant. Een lieve labrador, maar ook eentje die ontzettend eigenwijs was en door het lint kon gaan als je iets pakte wat hem toebehoorde. Dat ‘hem toebehoren’ moet je met een flinke korrel zout nemen. Zo waren dat onder andere de schoenen die je net had uitgetrokken, de theedoek die aan het haakje in de keuken hing, het schaapje wat jouw moeder zo gezellig onder de paasboom op een bijzettafeltje had neergezet, de banaan die je net voor jezelf uit de keuken had gepakt en even op tafel had neergelegd om nog een kopje thee te halen. We hebben flink wat spullen bij hem in de bench gevonden en elke ochtend was het geen verrassing meer dat de theedoek niet aan zijn haakje hing.

Ja, de eerste jaren kwam het regelmatig voor dat we strijd hadden met meneer. Lobbes was groot, sterk en liet graag zijn tanden zien als hij zijn (jouw!) spullen bewaakte. Er is menig maal geweest dat mijn vader hem op zijn rug heeft moeten leggen met, in mijn ogen, gevaar voor eigen handen. Daar is mijn angst ontstaan. Hoe leuk en lief Lobje ook keek, ik vertrouwde hem niet meer.

IMG-20150927-WA0008

En dat linkt dan meteen aan mijn laatste herinnering aan hem. Misschien wat pijnlijk, maar vooral ook heel tekenend en ironisch. Twee dagen geleden was ik namelijk nog een ochtendje alleen thuis bij mijn ouders. Lobbes kwam mij vrolijk begroeten en had zijn beer erbij gepakt om even met mij te komen spelen. Dat stelde op zijn leeftijd niet veel meer voor hoor. Hooguit één keer de beer uit zijn bek trekken, weggooien en Lobbes erachteraan laten sjokken. Vaak was het daarmee het spel al klaar.

Ik lag op de bank een film te kijken en had mijn schoenen uitgeschopt. Deze lagen onder de tafel en Lobbes kwam er precies naast liggen samen met zijn beer. Ik zou nu willen zeggen dat ik voor de laatste keer nog een geweldig spel met hem gespeeld had, maar nee. Ik zag Lobbes verdacht kijken en was alleen maar bang dat mijn schoenen bewaakt werden en binnenkort wat hondenbeten erbij zouden hebben.

Times are changing

10-dingen-weer-doen-herfst

Daar stond ik dan met mijn fotocamera in mijn handen geklemd. Ik wilde elke seconde van dit te gekke moment vastleggen. Het was alsof ik toen al wist dat ik dit moment in gedachten zou opslaan om het na 15 jaar weer helder voor ogen te halen.

Ik had die middag een flinke fietstocht door de duinen gemaakt met twee andere fans. Gezamenlijk reden we op onze stalen rossen van het Katwijkse duin naar Scheveningen. Echt goed kennen deed ik de meiden niet, maar onze gedeelde passie verbond ons en zorgde dat we goed met elkaar op konden schieten. Gelijkgestemden van hart hebben nou eenmaal weinig nodig om verbinding te voelen. En zo fietsten wij daar bepakt en bezakt met spandoek, cd´s en fotocamera’s. We hadden die middag onze zinnen gezet op een foto met onze helden en een stel handtekeningen. En oja, we kwamen natuurlijk ook voor de muziek. Want ja, die was gewoon steengoed.

En dan is het ineens 2015. De tijd lijkt voorbij te zijn gevlogen. We zijn vijftien jaar later en ik bekijk een jubileum-concert van Di-rect; de band waar ik helemaal gek van was rond mijn vijftiende levensjaar. Ik zat toen in mijn alternatieve fase, wat zich bij mij uitte in het dragen van kleurig kinderlijke sieraden en wijde, onflatterende broeken.

Vanaf de eerste keer dat ik de clip van ‘Just the way I do’ op TMF voorbij had zien komen had ik langzaam een crush ontwikkeld voor de drummer van band. Jamie Westland was mijn voorbeeld door zijn drumkunsten (op een blauwe maandag heb ik ook nog wat trommels bespeeld) én hij was een ontzettend lekker ding! Althans dat laatste vond ik tot ik hem voor de eerste keer in het echt zag. Ik schrok toen van zijn ingevallen koppie. Hij had op dat moment wat meer weg van een wandelend lijk in mijn ogen. De crush was toen meteen over zoals u kunt begrijpen…

Gelukkig is het allemaal goed gekomen met Jamie en met mij. Hij begint nu in zijn dertiger jaren langzaam een buikje te vertonen en ik begin langzaam te wennen aan het idee dat ik mijn ‘afdakje’ binnen nu en een paar maanden kwijt zal raken. Di-rect zong het al: ‘Times are changing’ En ja…dat doet het zeker. Ik merk aan alle kanten dat mijn leven op wordt geschut en ik vind het heerlijk.

Vandaag heb ik de eerste bijeenkomst bij de Nederlandse Obesitas Kliniek achter de rug. Ik zal per november geopereerd worden en vanaf dan zal ‘mijn nieuwe leven’ beginnen (zoals de hulpverleners het hier zo mooi zeggen). Ik ben er klaar voor. Kom maar op met die nieuwe periode! Ik heb zin in nieuwe uitdagingen, grote stappen. Maar soms is het ook best eng. Kruip ik liever even in een hoekje, laat ik mijn hoofd hangen en vraag mij af waar ik aan begonnen ben. Heldhaftige moed wisselt zich af met angstige buien. Ik wil verder groeien en nieuwe stappen maken, maar soms vind ik het ook wel lekker veilig zo ‘under the radar’ hier thuis.

Nog zo’n verandering is dat ik aankomende week ook voor het eerst sinds vijf jaar mee mag lopen op een mogelijk nieuwe werkplek. Ik wil er nog niet teveel over kwijt, maar ik kan vertellen dat ik mijn hart gevolgd heb en de stoute schoenen heb aangetrokken. Ik heb mijn creatieve zusje een mooi gepimpte CV in elkaar laten draaien en heb zelf een sollicitatiebrief uit het hart geschreven. Het gaat om een baan van hooguit een paar uurtjes per maand. Voor mij dé perfecte manier om mijn conditie en zelfvertrouwen weer wat op te schroeven waar het werken betreft. Ik heb er jaren uitgelegen, maar ben klaar voor deze nieuwe stap. Het is spannend, maar ik weet zeker dat ik de werkplek ook een hele hoop te bieden heb. Ik kan begeleiden en opvoeden en mijn hart ligt bij kinderen en jongeren die hulp nodig hebben. Ik kan dit en hoop heel erg dat er een baan uitrolt!

Soms word ik even stil als ik denk aan hoe goed het momenteel gaat. Ik had vijf jaar terug nooit verwacht hier nu te staan. Van de een op andere dag stond ik op straat. Had ik geen therapeuten-opleiding meer op mijn dagprogramma staan maar stapte ik over naar de andere kant en werd zelf cliënt. Toen leken de stappen die ik nu maak zo ontzettend ver weg. Ik zag geen toekomst meer, twijfelde voortdurend aan mijzelf en was er zeker van niets te kunnen betekenen voor deze maatschappij.

Herfst

Nu zit ik hier vol hoop op een mooie toekomst. Vol kracht in mijn lijf om deze nieuwe tijd te trotseren. Ik ben er klaar voor. En hé, als ik het weer even eng vind wil je dan zachtjes in mijn oor fluisteren dat ik het wel kan? Dat ik mag vertrouwen op mijn eigen kunnen en dat God wel voor de rest zal zorgen.. Ik zal je dan op jouw woord geloven want soms komen dromen uit. 🙂

‘Een nieuw seizoen verschijnt

lichtjes aan de horizon

De wind ruist zacht

Alsof ´ie mij wil vertellen

Dat tijden van verandering zijn gekomen’

Zij


Regelmatig krijg ik de vraag hoe het met mij is, wat ik zoal doe en wat mij bezighoud op een dag. In ‘Let’s get personal’  wil ik een stukje van mij met jullie delen. Dat zal soms gaan over hoe het met mij is, soms over wat er op dat moment in mijn leven gaande is.


ster1

‘Hou vol, hou vast´ klinkt schel door de speakers van mijn tv. Ik ben met een half oog een concertregistratie aan het kijken van Blof terwijl ik pannenkoeken aan het bakken ben. Ineens raken die woorden me. Ik schiet vol en heb moeite mijn tranen te bedwingen. Ik vraag me af waar dit intense verdriet vandaan komt? Dan besef ik mij dat het weer bijna die dag is…

Wiebelig

Ieder jaar ben ik de twee weken tussen mijn verjaardag en 1 juli wat wiebelig. Schiet er soms ineens een stukje gemis en pijn door mijn hoofd. Val ik even weg in herinnering aan haar.

Zij is de reden waarom ik drie jaar lang tot het gaatje ben gegaan in verscheidene therapieën en keihard heb geknokt om de waarde van mijn bestaan te gaan zien. Zij is de drijfveer waarom ik de beste hulpverlener wil worden die ik kan zijn; één met een open hart vol compassie voor het gebrokene.

Ik heb een goed leven. Doe wat ik leuk vind en daag mijzelf eens in de zoveel tijd uit door mijn grenzen te verleggen en mijn angst in de ogen te kijken. Ik heb een geweldig stel vrienden die dichtbij en ver weg wonen en waar ik de meest leuke dingen mee kan doen. Dingen die ik ook met haar deed, stappen die ik ook met haar zette.

Toch is de leegte die zij achterliet nooit opgevuld. De plek in mijn hart waar zij zat voelt leeg, doet pijn. Het voelt zich in deze twee weken van het jaar verscheurd en lijkt in deze periode even zoekende te zijn. Nooit zal mijn hart nog vinden wat het zoekt en die leegte opgevuld worden. Want niemand is als zij.

Herinneringen

Misschien vind ik het moeilijkste nog wel dat er nooit meer nieuwe herinneringen gemaakt zullen worden. Dat het bij de reeds bestaande herinneringen van jou en mij moet blijven.

Zoals jij pannekoek-bakkend in de keuken mij van advies voorzag terwijl ik onder het genot van een kop thee op de bank zat te vertellen wat voor belachelijke confrontatie ik die week in de therapie had gehad met een groepslid. Jij die het onderwerp net even luchtiger kon maken en een lach op mijn gezicht toverde door het groepslid in kwestie op de hak te nemen. Ineens leek dezelfde situatie lang niet meer zo erg als hoe ik hem eerder die week beleefd had.

Of jij al galopperend op jouw witte paard door het bos terwijl ik daarnaast op het fietspad jullie probeerde bij te houden. Ik ben altijd bang voor paarden geweest, maar had een diep ontzag voor de band die jij met jouw paard had en voelde mij overlopen van trots als ik je op hem zag rijden.

En wat dacht je van die keer dat wij de première van Avatar op tv gingen kijken maar ons niet hadden beseft hoelang de film zou duren en hoeveel reclametijd RTL er nog aan toe zou voegen? Toen de film om 1 uur ’s nachts afliep lagen wij half slapend op jouw bank. De film zal vast een mooi eind gehad hebben 😉

Of jij die met een uitgestreken gezicht geld kon wegmoffelen bij het Mad-spel. Je zag er zo onschuldig uit met jouw blonde haren en blauwe kijkers! Maar niets was minder waar; je kon een doeltreffende divegge zijn als je wilde.

Je was een bijzondere vrouw met vele gezichten. Ik ben dankbaar dat ik de meeste ervan heb mogen zien en leren kennen ook al doet het mij nu zeer dat ik je moet missen.

Afscheid

Dat waren de mooie herinneringen. Maar er zijn er ook zoveel pijnlijke. Het is niet dat ik het afscheid niet heb zien aankomen. Te vaak had jij al benadrukt hoe zwaar het bestaan jou viel. En al even zo vaak zag ik de diepe kringen onder jouw ogen als je weer eens een nacht wakker had gelegen van de nachtmerries. Ik besefte mij in de loop van de jaren steeds vaker dat er achter jouw prachtige glimlach zoveel verdriet schuilging. Verdriet wat ik als vriendin niet kon verhelpen. Ik kon puur alleen maar een stukje met jou meelopen, je ondersteunen voor de momenten dat je mij toeliet.

1 juli blijft een moeilijke dag. Mijn leven lang zal die datum verbonden zijn met het hartbrekende nieuws wat ik die ochtend kreeg. Jij had de strijd opgegeven. Het heeft lang geduurd maar ik kan zeggen dat ik nu vrede heb met de keuze die je hebt gemaakt. Het maakt de pijn niet minder groot, maar het is oké. Je hebt de vrijheid jouw leven in de hand te nemen zoals je wilt, ongeacht hoe ik het graag zou zien. En dus wil ik je met terugwerkende kracht ook de vrijheid geven om jou je eigen leven te laten ontnemen. Hoe moeilijk ik dat ook vind.

Soms zou ik alleen willen dat ik het van te voren geweten had. Dat ik je nog een laatste knuffel had kunnen geven toen je jouw poezenbeest ter opvang kwam brengen en je snel weer de deur uit moest omdat je al te laat op jouw afspraak was. Ik had je die laatste knuffel zo gegund. Een laatste omhelzing om jou mijn liefde te laten voelen.

Ze zeggen dat het verdriet met de jaren slijt en ik ben het daar mee eens. Toch is het voor mij een feit: 1 juli blijft een moeilijke dag.

Dertig

30

14 juni 1985

Dertig jaar geleden werd ik schreeuwend en spartelend geboren;
een Godswondertje wat nog geen idee had in welke wereld zij terecht was gekomen. Laat staan dat ik wist wie ik was en wat mijn roeping zou zijn.

Mijn twintigste verjaardag vierde ik in het prachtige en vooral ook warme Italië. Ik woonde daar tijdelijk als au pair. Mijn ouders hadden bij hun laatste bezoek een grote feestdoos afgeleverd welke ik die dag mocht openmaken. De doos zat vol cadeautjes, lieve berichten en feestartikelen. Zo voelde ik mij toch ontzettend jarig in dat vreemde land wat mijn hart zo had gestolen.

Ook bij de start van mijn twintiger jaren had ik geen idee wie ik nou eigenlijk was en was wanhopig bezig mijn leven in de hand te houden en te Leiden met een grote L. Alles probeerde ik naar mijn hand te zetten om maar een beetje gevoel van controle te hebben. Als perfectionistische controle freak was ik vooral gericht op presteren. Dat was de enige manier die ik kende om mij wat waard te voelen.

We zijn nu precies tien jaar verder. Ik heb -eindelijk- de leeftijd van dertig jaar bereikt. De leeftijd waarop de medici zeggen dat je steviger in jouw schoenen gaat staan, waarin je wat meer stabiliteit vind en lekkerder in jouw vel komt te zitten.

En ik ben het zo met hen eens!

Dankbaar ben ik dat ik in goede gezondheid deze leeftijd heb mogen bereiken. En stil word ik als ik denk aan de verandering die ik de afgelopen tien jaar heb doorgemaakt.

Ik zit goed in mijn vel. Voel mij stabiel. Heb geaccepteerd dat ik een verre van perfect, gepassioneerd mens ben. Emoties mogen nu vrijuit stromen. Er gaat geen dag voorbij zonder tranen en een hele grote lach. Ook boosheid mag er nu zijn. Ik erken nu mijn zelfwaarde en zie dat boosheid soms nodig is om op te komen voor mijzelf en een middel is om mijn grenzen aan te geven.

Nu ik dertig ben kan ik zeggen dat ik mijn eigen kunnen ken en er in geloof. Ik weet nu wat mijn kracht is! Durf er al regelmatig in te gaan staan. Ik weet wie ik ben en vooral ook wie ik niet ben.
En ik heb geleerd los te laten. Ik leid het leven niet meer, maar probeer het mij te laten leiden. Ik richt het voor zover mijn kunnen strekt in zoals ik wil, maar laat de rest vrij en geef het leven (God) de ruimte om mij te verrassen.

Na al een geweldige surpriseparty van vriendinnen en gister een heerlijk etentje met mijn ouders en zussen gehad te hebben voel ik mij vandaag echt jarig. Eindelijk is het moment daar: Ik ben dertig! En ik verheug mij op alles wat er dit jaar op mijn pad gaat komen. Dat zullen vast mooie dingen zijn die mij nog meer helpen uit te groeien tot mijn beste zelf! 🙂

Sexy dikke vrouwen in een crop-top

Crop top

Daar sta ik dan met mijn goede gedrag. Ik wist dat dit geen goed idee was. Toch heb ik op mij in laten praten door  Jess, Katana en Tess.  Zij zeiden dat het kon. Dat het zou staan ongeacht hoe zwaar je bent.

Een dikke jonge vrouw van rond de dertig kijkt mij genadeloos aan. Ze neemt het beeld rustig in haar op en lijkt haar oordeel reeds klaar te hebben. Ik zie afwijzing in haar ogen. Twijfel ook. Ze wil geloven in de woorden die deze inspirerende meiden haar toespraken. Ze wil geloven dat ook zij die crop top kan rocken ongeacht haar maatje meer.

Maar nu ik mijzelf zo in de spiegel bekijk weet ik het ineens niet meer. Ik zie de putjes, striae en rolletjes boven mijn high-wasted jeans uitsteken en begin te twijfelen…

Kilo’s, afvallen & een maatje meer

Vandaag wil ik het hebben over een onderwerp wat ik al jaren angstvallig uit de weg ben gegaan. Een onderwerp waar iedereen over mee kan praten en waar iedereen ook wel een mening over heeft.

Ik werd altijd bang als dit onderwerp ten sprake kwam. Als het gesprek al een beetje de kant van gewicht, afvallen en kilo´s op begon te gaan probeerde ik zo snel mogelijk weg te zijn. De angst om afgewezen te worden door mijn gewicht zat er diep in.

De wortels van deze angst zullen vast liggen in mijn slechte zelfbeeld en dramatische pogingen tot diëten. Enne oja…vergeet de pest-ervaringen niet. Mijn gewicht leek pesters een vrijbrief te geven om diverse kwetsende opmerkingen te maken en dit zolang te blijven doen tot ik hetgeen zij zeiden op den duur ging geloven. Ik was er van overtuigd niets waard te zijn simpelweg omdat ik een maatje meer had.

Inspirerende sexy dikke vrouwen

Maar gelukkig is het nu 2015 en kan ik onderhand zeggen dat ik een goed zelfbeeld heb! De angst is afgenomen en zo klein geworden dat ik zelfs een blog over dit onderwerp durf te schrijven.

Ik zit lekker in mijn vel. En dat vel van mij is nog steeds best ruim, ruimer dan menig ander, maar ik heb daar niet meer zo’n moeite mee. Want dit is míjn vel en míjn lichaam. Dit lijf verteld mijn verhaal en hoort bij mij met al zijn littekens, striae en vetrolletjes.

De afgelopen maanden heb ik flink wat weblogs gelezen en een hoop inspirerende sexy dikke vrouwen leren kennen. Geweldig vond ik dat! Hun lef en zelfvertrouwen werkt aanstekelijk en dus wilde ik ook eens proberen een crop top aan te trekken. Tuurlijk, de twijfels over mijn vetrollen, of lovehandles (het is maar net welke naam je het beestje wilt geven), gingen door mijn hoofd. Maar toen ik deze gedachten er gewoon liet zijn hervond ik mijn kracht en de lef die ik nodig had om in mijn crop top naar buiten te gaan! In het begin voelde het nog wat ongemakkelijk, onwennig vooral, maar hoe langer ik in mijn naveltruitje liep hoe meer ik gewend begon te raken aan mijn weerspiegeling in de ruiten en kon genieten van de opnieuw hervonden vrijheid van mijn buik. Heerlijk vond ik het!

dieet

Leefstijl omgooien

En toch… juist nu ik oké ben met hoe ik eruit zie. Juist nu ik een hersteld zelfbeeld heb en goed in mijn vel zit kies ik ervoor om nog een onderwerp met jullie te delen wat hier haaks op lijkt te staan in mijn hoofd maar dit zeker niet doet. Ik heb namelijk besloten om na de zomer een maagverkleining te laten doen.

Sinds ik door alle psychische trajecten veel meer van mijzelf en vooral ook mijn lijf ben gaan houden voel ik de noodzaak om een gezond gewicht te bereiken. Niet omdat ik er anders uit wil zien, niet tevreden ben met hoe ik eruit nu uitzie, maar puur omdat ik mijzelf een lijf gun wat op gezond gewicht is en zich vrijer kan bewegen. Ik wil graag nog meer mijn dromen gaan leven en heb daar alle energie voor nodig die mijn lichaam mij geven kan!

Mijn leefstijl heb ik jaren geleden al omgegooid. Ik eet zes keer per dag en ben bezig met het uitbouwen van beweging in mijn dagelijks leven. Het afgelopen jaar ben ik op eigen kracht al 15 kilo kwijt geraakt. Dat is geweldig! Ik voel dat ik meer conditie heb, dat het bewegen mij makkelijker afgaat. Het jammere is alleen dat er zeker nog 40 kilo af moet voor ik binnen het vakje ‘gezond BMI’ val.

Deze beslissing is zeker niet lichtvoetig en al helemaal niet in een opwelling gemaakt. Ik ben al zo’n 15 maanden deze operatie aan het overwegen. De voors en vooral ook de tegens wegen zwaar. Toch ben ik er nu zeker van dat ik na de zomer onder het mes wil gaan. Dat is hartstikke spannend en kan de nodige complicaties meenemen, maar dat doet het nog jaren doorleven met dit gewicht ook.

Ik wil eindigen met een primeur. Ik ben namelijk van plan om regelmatig filmpjes online te zetten over mijn maagverkleiningservaringen en heb afgelopen week het eerste filmpje gemaakt. Op deze manier zien de lezers die mij niet persoonlijk kennen ook eens wie er schuil gaat achter ‘Femz Place’.

Veel kijkplezier! Enne…vragen, tips of bemoedigingen zijn zeer welkom. Het blijft een hele grote, spannende stap! 😉

De chronisch zieke single

Een tijdje geleden plaatste Emily Lotus een oproepje voor gastbloggers op haar website. Zij was op zoek naar chronisch zieke schrijvers die een stukje over hun leven met de ziekte wilden delen. Ik heb hiervoor onderstaand stuk geschreven en vond het een goed idee om dat ook op mijn eigen website te delen.

chronisch ziek

Op zich ben ik er aan gewend om chronisch ziek te zijn. Dit onderdeel van mij heeft, net als de vele andere delen waaruit ik besta, een plek in mijn leven weten te bemachtigen. Dat ging soms kwaadschiks. Ik stond niet altijd achter de dingen die de ziekte op mijn pad bracht. In het verleden was mijn ziek-zijn gekoppeld aan vechten. Vechten tegen mijzelf, vechten tegen de wensen en grenzen die mijn lichaam aangaf, maar ook vechten tegen alle onwetendheid, regelgeving en bureaucratie waar je als chronisch zieke in het leven tegenaan blijft lopen.

Ik ben Femke, een bijna-dertiger met de spierziekte Dermatomyositis. Eigenlijk zegt die term precies wat het inhoud: mijn huid en spieren ontsteken eens in de zoveel tijd omdat mijn lichaam denkt dat hij aangevallen wordt door zijn eigen cellen en dus zich tegen zichzelf gaat verdedigen.  Een klein foutje in mijn programmering. Tja…dat kan gebeuren.

Voor mij houd deze ziekte in tijden van remissie in dat ik een slechte weerstand en laag uithoudingsvermogen heb en dat ik meer moet rusten dan leeftijdsgenoten. Elke activiteit moet tegen de ander afgewogen worden en moet worden afgewisseld met rust.

Als de ziekte opspeelt en mijn huid en spieren ontsteken is het een ander verhaal. Ik zal jullie de schrikverhalen over ontstekingen besparen. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik op het moment van zo’n opvlamming moeite heb met alles. Als je lichaam vol ontstekingen zit heb je pijn. Veel pijn. En ben je moe. Heel erg moe. Mijn lichaam vecht op dat moment keihard tegen zichzelf en om de goede partij te laten winnen word ik bij een opvlamming een jaar lang volgepompt met prednison. Een helend, maar o zo zwaar medicijn met vervelende vrouwonvriendelijke bijwerkingen als:

  • Haaruitval op je hoofd.
  • Haar-toename  bij de bakkebaarden en kaaklijn. Jaja… Ik weet dan even hoe het is om je als man te moeten scheren.
  • Het vasthouden van vocht, heel veel vocht. Waardoor je in jouw gezicht op een Chinees gaat lijken.
  • Wisselende stemmingen en een opvliegend karakter door het verhoogde cortisol-level in je bloed. Yes! De hele maand door PMS’en!
  • Een onstilbare honger en geen seintje meer krijgen als je genoeg gegeten hebt. Wat dus betekent dat jij je tonnetje rond kunt eten.

Zelf ben ik onderhand aan de klachten en aanpassingen als een scootmobiel, rolstoel, huishoudelijke hulp, invalidenparkeerkaart en volledige Wajong uitkering gewend. Ik heb er zelfs vrede mee gekregen dat dit mijn weg is. Dat zegt niet dat ik het leuk vind, maar wel dat ik er oké mee ben dat dit een onderdeel van mijn leven is.

chronisch ziek 2

Chronisch zieke single

Maar… Dat zegt allemaal niet dat het makkelijk is als ik mijn verhaal en mijn leven wil gaan delen met een ander die ik leuk vind.

Als single dertiger begeef ik mij regelmatig op de datingmarkt. En elke keer vraag ik mij weer af wanneer ik wat over de ziekte moet vertellen. Aan de ene kant wil ik de ander niet afschrikken, aan de andere kant wil ik wel naar mijzelf en hem of haar toe eerlijk zijn over de impact van dit gedeelte op mijn leven. Ik ben véél meer dan alleen deze ziekte, heb de ander veel te bieden door gewoon mijzelf te zijn, maar ik besef ook heel erg goed dat dit gedeelte van mij een flinke stempel zal drukken op het samenzijn met de ander. Ergens twijfel ik of er iemand rondloopt die bereid is dit gedeelte van mij erbij te nemen omdat de rest van mij zo leuk, lief, intelligent, humoristisch en vooral ook aantrekkelijk is. 🙂

Dit onderdeel behorende bij chronisch ziek zijn valt mij nog lastig. Hopelijk mag ik steeds wat meer vertrouwen krijgen en vind ik op den duur een partner die mij niet ondanks, maar misschien zelfs dankzij (de omgang met) mijn handicap geweldig vind. Ik blijf vertrouwen!

Het lelijke eendje

Ineens merkte ik hem op.  Ik had al talloze keren over dit bruggetje gelopen en gezien hoe anderen hier elke ochtend de eendjes kwamen voeren, maar nog nooit had ik echt gekeken naar wat ik zag. Tot die ochtend.

Ik liep mijn ochtendrondje met Rony en had mij voorgenomen deze wandeling eens wat meer bewust te zijn van alles om mij heen.  Als een bepaalde handeling maar vaak genoeg herhaald wordt ga je het als vanzelf op de automatische piloot doen. Zo was het ook met deze wandeling.  Maar deze ochtend was het anders. Ik snoof de geur van vers gemaaid gras op en voelde de vrieskou uit de grond trekken. Aan het gras kon je de dauwdruppels zien hangen en het zonnetje begon langzaam zijn gezicht te laten zien. Het was een koude nacht geweest en het zou een mooie dag worden.

Nu heb ik altijd al wat met vogels gehad. Zij stralen voor mij een ultiem soort van vrijheid uit. Een vogel hoeft zijn vleugels maar te strekken en kan zo ver en hoog vliegen als hij wil. Elk plekje kan ontdekt worden en stiekem ben ik daar wel wat jaloers op. De vogel is voor mij een master in mindfullness. Hij kan niet anders dan zich overgeven aan leven in het moment en vertrouwen op zijn eigen kunnen en op wat die dag hem brengen zal.

Keer op keer doet dat besef mij weer denken aan één van mijn favoriete bijbelteksten: ‘Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie (ben jij, ben ik) niet meer waard dan zij?’

eendje

Mijn ochtendrondje met Rony is letterlijk een rondje om een sloot. Tijdens de wandeling kom ik veel verschillende vogels tegen. Sommige leven in het water en anderen zijn meer in de lucht te vinden. Die ochtend was er aardig wat gekwaak te horen. Er stond weer eens iemand op de brug samen met haar kindje de eendjes te voeren. Het was een aandoenlijk gezicht om het kleine meisje wat stukjes brood naar de eendjes te zien gooien. De meeste eenden storten zich meteen op hun nieuw gekregen voer. Sommige begonnen er zelfs wat om te vechten. En daar stond ‘ie dan: het lelijke eendje.

Zelfs nu ik dit type kan ik nog een brok in mijn keel krijgen van dat beestje. Ik weet dat het er in de dierenwereld hard aan toe kan gaan en dat het draait om de ‘survival of the fittest’.  Aan dit eendje te zien zou hij zeker niet bij ‘the fittest’ horen. Hij was klein, misschien wel de helft van een normale woerd en stond laag op zijn poten. Zijn vleugeldek was dun en ook op zijn koppie waren maar weinig veren te bekennen. Het beestje stond duidelijk als laagste in de rangorde.

Terwijl zijn soortgenoten allemaal tegelijkertijd op het toegeworpen brood afstevenden bleef hij daar staan. Gewoon, stokstijf kijkend naar zijn soortgenoten. Hij zal vast ook honger hebben gehad, maar durfde geen poot in de richting van het brood te zetten.

En dat beeld ging mij aan mijn hart. Ik ben altijd al gevoelig geweest voor  het zwakke in de samenleving. Heb het diep in mij zitten om voor de krachtelozen op te komen en hulp te bieden aan degenen die daar om vragen. Alleen al het armzalige voorkomen van dit eendje deed op mij een groot appèl om voor hem te zorgen.

Ik besloot op dat moment om hem de volgende keer te gaan voeren. Te vaak had hij misgegrepen en was het brood aan hem voorbijgegaan. Ik wilde juist hem nu eens gaan verwennen en hem op deze manier laten zien hoe waardevol hij in mijn ogen was.

eendje twee

Maar…toen kwam die automatische piloot weer om de hoek kijken. Voordat de week om was had ik al drie maal over het bruggetje gelopen zonder wat brood meegenomen te hebben. De mindfullness was weer ver te zoeken in mijn wandeling en ik was meer met mijn eigen sores bezig dan met de wereld om mij heen. Het lukte mij om het lelijke eendje te spotten, maar ik kon zijn smekende blik jammer genoeg niet beantwoorden met wat brood.

Tot de ochtend kwam dat ik er wél aan dacht om wat overgebleven brood in mijn zak te stoppen. Samen met Rony zocht ik het bruggetje op en kwam er op dat moment achter dat ik mij te lang bezig had gehouden met  alles wat er in mijn hoofd speelde. Het was te laat; het eendje wat voor onze begrippen lelijk was had het aardse leven verruild met het bovennatuurlijke.

Tot op de dag van vandaag mis hem als ik mijn ochtendwandeling loop. Er zijn eenden zat te vinden in de sloot, maar geen van hen kon voor mij tippen aan dit unieke, lelijke eendje.

Voor mij laat deze situatie zien hoe belangrijk het is om naar elkaar om te blijven kijken hoe druk ons eigen leven ook is. We verliezen de wereld om ons heen zo snel uit het oog als we opgeslokt worden door onze eigen beslommeringen. En dat is jammer. Want voor je het weet is de oude, eenzame vrouw die bij je in de buurt woont overleden zonder de laatste dagen nog met iemand gepraat te hebben. Of voor je het weet is het beestje wat jouw hart gestolen heeft overleden doordat hij te weinig voeding binnen kreeg en jij geen aandacht voor zijn lijden had…

Let´s get personal


Regelmatig krijg ik de vraag hoe het met mij is, wat ik zoal doe en wat mij bezighoud op een dag. In ‘Let’s get personal’  wil ik een stukje van mij met jullie delen. Dat zal soms gaan over hoe het met mij is, soms over wat er op dat moment in mijn leven gaande is.


Blind daten als controle freak

Misschien was het slimmer geweest geen ´ja´ te zeggen tegen een vriendin op de vraag of zij mijn telefoonnummer aan een vriend mocht geven.

Een ´nee´ was genoeg geweest om de zenuwen die ik nu voel buiten beschouwing te houden. Mijn nieuwsgierigheid kreeg echter de overhand en spontaan als ik was zei ik: ‘Ja joh, is goed.’ En hier zit ik dan met mijn goede gedrag. Mijn agenda is dit weekend wat minder leeg en ik ben mij mentaal aan het voorbereiden op mijn blind date aankomend weekend.

Nu ga ik meteen maar even heel eerlijk zijn: ik ben niet goed in blind dates. Eerlijker gezegd; ik heb nog nooit een echte blind date gehad. Het überhaupt niet weten wie je voor je krijgt, hoe de ander is en of deze een beetje spraakzaam is voelt voor mij als controle freak echt als een onmogelijke opgave. Daarom zeg ik nu vast bij voorbaat dat ik er niet goed in ben.

blind date 3

Geen date groentje

Natuurlijk heb ik als bijna-dertiger al heel wat dates achter de rug. Het feit dat ik single ben zegt niet dat ik geen meters heb gemaakt op de datingmarkt. Maar blind dates zijn voor mij tot nog toe altijd een ‘no go’ geweest. De angsten voor het onbekende waren te groot. Ik was te bang voor de persoon die tegenover mij zou komen te zitten. Te bang dat diegene er op uit zou zijn om mij te kwetsen.

In mijn jongere jaren heb ik geen geluk gehad in de liefde. Eigenlijk is dat een groot understatement. Mijn ervaringen uit die tijd zijn namelijk allemaal negatief. Het was vaker regel dan uitzondering dat de jongen waar ik een oogje op had mij begon te pesten en kleineren en als bonus daar al zijn vrienden en soms zelfs de halve klas in mee nam. ‘Zeug’, ‘dikzak’ en ‘vet varken’ zijn een paar voorbeelden van de dingen die geroepen werden. Menig woord heb ik naar mijn hoofd gehad en talloze keren ben ik uitgelachen en belachelijk gemaakt. Ik was een grap en moest vooral niet denken dat er ooit iemand op mij zou vallen.

Jaren ben ik die boodschap blijven geloven. Ik vertelde mijzelf niets waard te zijn. Kon het echt niet geloven als mijn exen mij vertelden hoe mooi en aantrekkelijk ik voor hen was. Ik lachte hen uit en verklaarde ze voor gek. Het zal je niet verbazen dat mijn zelfbeeld tot een dieptepunt was gezakt.

blind date 2

Vertrouwen

Ik zal je bekennen dat mijn vertrouwen in mannen door al deze vroege ervaringen een flinke, hele flinke knauw heeft gekregen. Soms vraag ik mij zelfs af of mijn gevoelens voor vrouwen uit dit wantrouwen zijn ontstaan.

Gelukkig is dat mannelijk vertrouwen onderhand door wat positieve ervaringen, een paar therapeutische sessies én een nieuw opgebouwd zelfbeeld hersteld. Dat mij vroeger pijn is aangedaan hoeft niet te zeggen dat elk mannelijk wezen daar op uit is.

Hoe eng ik het ook vind; het is tijd voor wat nieuws. Ik voel mij er klaar voor om dit avontuur aan te gaan en zal zaterdag, met dit verleden in mijn broekzak, met knikkende knieën mijn blind date van het station halen. Want ondanks dit hersteld vertrouwen blijft het natuurlijk afschuwelijk spannend maar vooral ook heel leuk! 😉